Dit keer waren het:

Maarten Spiljard (18) 30 ringen
Liza van Hof Nieuw Veerezicht

Dennis Willeboordse (32) 30 ringen
Julia van Hof Nieuw Veerezicht

Sebastiaan Sturm (19) 30 ringen
Jara van Pomona

De voorbereiding.

We hebben vaak met z’n drieën lopend geoefend, hier zijn we mee begonnen zo rond eind februari we liepen dan bijna elke zaterdag een wedstrijdje hier bleek toch vaak dat veel ervaring nodig is want Dennis wist keer op keer te winnen van de “jongetjes”.
Op het paard oefenen begonnen we wat later mee Maarten en Sebastiaan zo half april want zij mochten eerst nog een keer oefenen in Maasland. Dennis begon zijn seizoen niet op zijn vaste paard Julia maar op Frida omdat Julia nog drachtig was, maar een week voor de ereklas kon Dennis toch zijn eerste wedstrijd rijden op Julia en stak toen al de volle 100%.
Voor Maarten was de ereklas al de 5^e wedstrijd van het seizoen, voor Sebastiaan de 4^e en voor Dennis de 3^e wedstrijd we hadden dus alle 3 al de nodige beurtjes gereden voor we aan het “echte” werk begonnen.

De dag zelf.

Op de dag zelf vroeg uit de veren zoals elke wedstrijd, als eerste de paarden vlechten en dan naar de wedstrijd toe. Maarten en Dennis vertrokken vanaf dezelfde boerderij en Sebastiaan kwam er pas in Biggekerke bij, toen was het 3-tal compleet en begonnen we met inrijden. Ongeveer 10 minuten voor de wedstrijd begon zochten we elkaar op langs de baan waar we ons even concentreerden op de wedstrijd. Bijna 8 uur, we gaven elkaar een hand en wensten succes en zochten onze paarden op we reden een hele dag als eerste 3 van het bord.
Er werd door iedereen heel goed gepresteerd want na 5 beurten waren er nog 5 3-tallen met de volle bak hiervan vielen er 2 vrij snel af. In de 9^e beurt viel het 2^e drietal van Gapinge af en in de 13^e beurt miste domburg 2 een ring waardoor wij alleen aan de leiding gingen.
Er werd die dag wel over de mogelijkheid gesproken van 90 ringen en ook wij zelf hadden er al eens over gedacht maar bekeken de wedstrijd beurt voor beurt. Het ging gewoon een hele dag lekker ze vielen er bij ons alle 3 heel strak op.
‘s Middags kwam er wel wat meer wind op zetten maar onder de bomen merkten wij daar toch niet veel van.
In de loop van de wedstrijd gaat de spanning toch zeker flink omhoog zeker vanaf de 25^e beurt, er wordt dan steeds meer gesproken over de mogelijkheid die toen nog steeds bestond. Maar we hielden ons hoofd koel en zeiden eigenlijk de hele dag niet veel.

De laatste beurt.

Vlak voor we ons op gingen maken voor de laatste beurt werd er ineens gezegd dat er geschept zou worden en wij waren hier niet blij mee, maar gelukkig ging dit niet door en konden we ons op maken voor DE beurt.
Maarten: Ik moest als eerste rijder de dertigste beurt rijden, de spanning was wat groter dan de andere beurten. Toen ik had gestoken ben ik van mijn paard afgestapt en ben gaan kijken, wat Dennis zou doen, toen hij ingestoken hebben we samen afgewacht op Sebastiaan zijn laatste ring ook mee zou nemen, en dat deed hij!
Dennis: Maarten reed en stak zijn ring, toen dacht ik nu ik nog en ik stak ook raak. Toen zocht ik snel Maarten op en zei tegen hem: kom op Sebastiaan laat ons niet in de steek!!
Sebastiaan: ik zag Maarten rijden, RAAK!! Toen Dennis, ik durfde bijna niet meer te kijken en ook hij stak RAAK!! En toen stond ik er nog alleen voor de spanning was heel hoog en ook de wind trok wat aan ik wachte iets langer in de hoop dat de wind iets weg ging maar dat wilde ook niet, dus toch maar rijden en jawel RAAK!!! 90 v/d 90
Na het steken van de laatste ring ben ik heel snel van mijn paard gesprongen om mijn maten op te zoeken en te omhelzen.

Na deze ontlading werden wij door iedereen gefeliciteerd met deze grote prestatie. Na de wedstrijd werden we gejonast en kregen we de prijzen uit handen van burgmeester R.J. van der Zwaag en van dhr. Poppelaars van de provincie Zeeland.
‘s Avonds zijn we nog gezellig met een groepje uit eten geweest en daarna nog even een afzakkertje in een café gedaan. En als laatste nog een borrel bij Maarten, een mooie afsluiting van een onvergetelijke dag!

Het bericht 90 van de 90 2008 verscheen eerst op Ringrijdersvereniging Gapinge.

1980: Het allereerste kampioenschap bij elkaar gereden door Ab Paauwe, Adri Verhage en Lein Langebeeke. Met 84 van de 90 ringen

1981: Ab Paauwe, Lein Langebeeke, Kees Langebeeke 85 ringen. Kees Langebeeke persoonlijk kampioen.

1982: Ab Paauwe persoonlijk kampioen

1983: Ab Paauwe, Kees Langebeeke, Marcel van den Broeke 86 ringen.

1984: Ab Paauwe persoonlijk kampioen

1986: Kees Langebeeke jr, Ab Paauwe, Lein Langebeeke 84 ringen. Lein Langebeeke persoonlijk kampioen, Krijn Coppoolse persoonlijk reserve kampioen

1987: Krijn Coppoolse, Kees Langebeeke jr, Lein Langebeeke eerste keer 90 van de 90 ( zie 90 van de 90 van 1987 voor persoonlijk verslag)

1990: Krijn Coppoolse persoonlijk reserve kampioen

1991: Krijn Coppoolse persoonlijk reserve kampioen

1992: Krijn Coppoolse, Kees Langebeeke jr, Jan Gideonse 89 ringen. Krijn Coppoolse persoonlijk reserve kampioen.

1993: Krijn Coppoolse, Jos Gideonse, Marcel van den Broeke 87 ringen.

1994: Krijn Coppoolse, Jos Gideonse, Jan Gideonse 88 ringen. Jos Gideonse persoonlijk kampioen.

1996: Krijn Coppoolse, Jan Gideonse, Kees Langebeeke jr 87 ringen.

1997: Krijn Coppoolse, Jan Gideonse, Kees Langebeeke jr 89 ringen. Jan Gideonse persoonlijk reserve kampioen.

1998: André van Maldegem persoonlijk kampioen, Jan Gideonse persoonlijk reservekampioen

2000: Kees Langebeeke jr, Paul van den Broeke, Jos Gideonse 88 ringen. Kees Langebeeke jr persoonlijk kampioen.

2001: Dennis Willeboorde, Krijn Coppoolse, Jan Gideonse 88 ringen. Dennis Willeboordse persoonlijk kampioen.

2002: Dennis Willeboordse persoonlijk kampioen, Bennie Paauwe persoonlijk reserve kampioen.

2003: Lees Langebeeke jr, Dennis Willeboordse, Krijn Coppoolse 89 ringen.

2004: Dennis Willeboordse, Krijn Coppoolse, Jos Gidoense 85 ringen. Krijn Coppoolse persoonlijk kampioen

2005: Kees Langebeeke jr, Bennie Paauwe, Sebastiaan Sturm .. ringen. Bennie Paauwe persoonlijk kampioen, Dennis Willeboordse persoonlijk reservekampioen.

2006: Krijn Coppoolse, Dennis Willeboordse, Sebastiaan Sturm 87 ringen. Dennis Willeboordse persoonlijk kampioen, Krijn Coppoolse persoonlijk reserve kampioen.

2007: Krijn Coppoolse, Dennis Willeboordse, Sebastiaan Sturm 89 ringen. Krijn Coppoolse persoonlijk kampioen.

2008: Maarten Spiljard, Dennis Willeboordse, Sebastiaan Sturm 90 van de 90 ( zie persoonlijk verslag 90 van de 90 in 2008)

2009: Krijn Coppoolse, Ingmar Alewijnse, Dennis Willeboordse 88 ringen. Sebastiaan Sturm persoonlijk reservekampioen.

2010: Sebastiaan Sturm, Maarten Spiljard, Bennie Paauwe 86 ringen. Maarten Spiljard persoonlijk kampioen.

2011: Sebastiaan Sturm, Abco Jobse, Dennis Willeboordse 88 ringen. Sebastiaan Sturm persoonlijk reserve kampioen.

2013: Krijn Coppoolse, Bennie Paauwe, Dennis Willeboordse 89 ringen.

2014: Sebastiaan Sturm, Abco Jobse, André van Maldegem 87 ringen. Sebastiaan Sturm persoonlijk reservekampioen.

2017: Krijn Coppoolse, Sebastiaan Sturm, Dennis Willeboordse 90 van de 90.

2019: Sebastiaan Sturm, Dennis Willeboordse, André van Maldegem 90 van de 90.

Het bericht Klassewedstrijden verscheen eerst op Ringrijdersvereniging Gapinge.

Krijn Coppoolse Czn.   
30 ringen Nicolet

Lein Langebeeke      
30 ringen Quickij

We leven alle drie naar de dag toe, ieder doet dat op zijn manier. Je begint een paar weken van te voren te oefenen, dat doe je op je paard en aan het lopend want dat is een goede oefening voor het stilhouden van de lans.
We spreken elkaar nooit van te voren, ieder zorgt voor zich dat hij er klaar voor is. ‘s Morgens vroeg op, paard poetsen en invlechten dat is meestal half zes dat ligt er ook aan waar je naar toe moet, paard in de trailer of veewagen en dan naar de plaats van de wedstrijd. Eigenlijk zien we elkaar ‘s morgens voor het eerst. Het is goedemorgen we gaan dan inrijden, drinken koffie, en voor we beginnen geven we elkaar de hand en wensen we elkaar succes. En of je nu eerst of tweedes of laatst rijdt is niet zo belangrijk, maar in de laatste beurten kan voor de laatste de druk wel eens wat groter zijn.

We waren alle drie rijders die al meerdere malen buitenom teamverband alle ringen hadden gestoken. Maar natuurlijk we gingen er niet vanuit dat nu ook zou gebeuren. Ook tussen de middag nog niet toen we aan kop stonden met 45 van de 45 ringen. We spraken er ook niet over met elkaar. We zijn ook niet zulke spraakzame types. Je gaat eten en je drinkt nog wat, je verzorgt je paard van eten en drinken, en om één uur gaat het weer verder. En na een beurt of twintig merk je gewoon dat het lekker gaat. Je gaat de woordelijke confrontatie met concurrenten zoveel mogelijk uit de weg. Er wordt op zo een wedstrijd onderling ook wel wat koude oorlog gevoerd, maar daar moet je tegen kunnen. Want hoe meer de eindstreep nadert, wordt toch spanning en de concentratie wat hoger. Vanaf de 25 beurt gingen we steeds meer naar elkaar kijken, maar niemand durfde er kennelijk iets te zeggen.
We durfden schijnbaar niet tegen elkaar te zeggen zou het 90 van de 90 worden. We spraken er met elkaar niet over, maar de spanning begon toch wel behoorlijk op te lopen. Ook in de presentatie van de wedstrijd is er nooit melding gemaakt dat er die dag nog de volle 100% gestoken kon worden. Het is volgens ons aan hen voorbij gegaan. De paar laatste beurten heeft Kees er wel een paar opmerkingen over gemaakt dat we wel eens alle ringen konden halen, die was er op het laatst toch meer mee bezig dan Krijn en Lein.
In de 29e beurt waren we al kampioen. Daardoor is het door de wedstrijdleiding niet opgevallen dat we die 100% konden halen, denken we. Toen kwam de 30e beurt nog voor de volle 100%. Kees reed als eerste, en stak raak, hij is van zijn paard gesprongen en op het eind van de baan gaan staan, Krijn vertrekt en steekt raak, toen stonden we met zijn tweeën bij elkaar toen Lein afkwam voor de laatste, eerst nog wat problemen met iemand met een rolstoel die onder door de touwen kwam, Lein werd er gelukkig niet zenuwachtig van, maar daar kwam Lein dan, en ook hij nam de laatste ring mee. Toen kwam de emoties los wat we toen gedaan hebben weten we niet meer. Maar iedereen kwam ons eerst feliciteren, de leiding van de wedstrijd had ook niet in de gaten dat er eigenlijk iets bijzonders gebeurd was. Na de laatste beurt viel er een hoop spanning van ons af, dat is een spanning waarvan je zelf eigenlijk niet weet hoe groot die is. Maar daarna was er een hele hoop vreugde. De wedstrijd lag minstens 10 minuten stil, dit moest eerst beleefd worden omdat dit kompleet nieuw was. De box stond vol met mensen om ons eerst te feliciteren er kon gewoon niet gereden worden. Toen dat klaar was zijn we eerst om een biertje geweest naar het café.

Later moesten we met zijn allen op een paard voor de foto en kregen we bloemen. ‘s Avonds zijn we met zijn allen opstap geweest om te eten en om de spanning van ons af te drinken, met uiteraard de vrouwen erbij.
De week daarop zijn we onthaald in het verenigingsgebouw door de burgemeester en het gemeente bestuur met een grote taart en een rondrit in Serooskerke en Gapinge. We hebben ook van de Z.R.V. ieder een speciaal aandenken gehad in de vorm van een tinnen bord.

Wij denken dat dit record mede tot stand is gekomen doordat we niet zulke spraakzame types zijn. We waren blijkbaar gewoon de juiste mix. We hebben na deze wedstrijd nooit meer een ereklas wedstrijd samen in een drietal gereden.

Het bericht Een bijzonder kampioensdrietal verscheen eerst op Ringrijdersvereniging Gapinge.

Ze wilde eens langskomen om kennis te maken, maar ik had haar al eens ontmoet, namelijk op de ereklas wedstrijd 2009 in Domburg. Toen wilde ze al van alles weten. Maar goed, ze kwam een beetje uitleggen wat voor soort film ze wilde gaan maken  en of ik ook mee wilde helpen.
Ik moet zeggen dat ik gelijk enthousiast was, maar wel benieuwd hoe dat dan zou gaan.
Ik vertelde dat ik een jong paard had die ik leren wilde. “Dat wil ik er ook in”, zei ze gelijk.
Dus op een zaterdag is ze een keer mee geweest als ik Selena, mijn jonge paard, ingespannen had voor de veldslee.
Toen had ik er nog niet opgezeten en ze vertelde dat ze dat graag wilde filmen. Dat zou in het voorjaar gaan gebeuren. Dus zo gezegd zo gedaan.

Wel even raar zo’n camera steeds op je gezicht, maar ik dacht gewoon doen net als anders en dat gaat toch vanzelf want je hebt je aandacht toch steeds weer bij je paard nodig.
Ik vond het filmen wel leuk want je bekijkt alles toch vanuit een andere kant.
We hebben op velerlei manieren gefilmd, zelfs met een camera op mijn hoofd en ook een keer met een camera op het hoofd van het paard.

Gaande weg  het filmen zag ik hoe professioneel hun het aanpakten, dat vond ik fascinerend om te zien.

Ik heb natuurlijk zelf geen inbreng in de film gehad, alleen hoe het met de paarden ging mocht ik wel zelf invullen. We hebben onder het filmen heel wat leuke momenten beleefd en na het filmen vond Stijn (mijn zoontje) het ook zeer gezellig met de “film-meiden”.
Het is apart maar erg leuk om op deze manier mijn passie te delen en er over te vertellen hoe mijn beleving er in is.

Toen het filmen erop zat waren we toch wel benieuwd hoe het aan elkaar geplakt zou worden, want je had wel fragmenten in je hoofd, maar hoe het werkelijk zou worden was toch maar afwachten.

Dan op naar de première, dat was een belevenis op zich . Het was namelijk heel druk en iedereen was benieuwd, Jacomien zelfs heel zenuwachtig. Toen de film begon was het ineens stil in de zaal en iedereen zat met spanning te kijken wat er komen ging en waren zelfs na de film er nog even stil van.
Na de film bij de borrel werden we van alle kanten aangeklampt om de ervaring te delen en dat vond ik toch wel zeer bijzonder want ik had niet gedacht dat het zoveel te weeg zou brengen.
Na de première waren er zeer veel reacties tot wel enkele weken later, en gelukkig zeer positief.

Tot slot wil ik nog een pluim weggeven in de richting van Jacomien en de crew. Ik vond het een geweldig leuke samenwerking en ze hebben denk ik een geweldig mooie weerspiegeling van de passie en beleving van, en over, een ringrijder vastgelegd.
Ik vond het een mooie ervaring en ben blij dat ik mijn medewerking heb kunnen verlenen en hoop nog jaren mijn passie te mogen beleven.

Krijn Coppoolse.

Het bericht Gapingse Ridder verscheen eerst op Ringrijdersvereniging Gapinge.

In 1947 schenkt toenmalig koningin Wilhelmina een zilveren wisselbeker beschikbaar bij het ringrijden in Middelburg. Deze moet 3 keer achter elkaar of 5 keer in totaal gewonnen worden, en dat kan tijdens de 2^e folkloristische dag in Middelburg. In het jaar 2004 kwam deze in bezit van Krijn Coppoolse.

Het jaar 1951 schenkt prins Bernhard (als beschermheer der Zeeuwse ringrijders) de ZRV jaarlijks een zilveren legpenning aan het kampioensdrietal van de eersteklas, wat later over ging in de ere klas (zie klassewedstrijden). Dat doet de prins tot 1985. Onze vereniging is trotse bezitter van 3 legpenningen in 1980, 1981 en 1983.

Wijlen Koningin Juliana schenkt 2 keer een zilveren wisselbeker, voor de 2^e folkloristische dag in Middelburg, welke korter mee ging in de omloop. Tussen 1973 en 1999 rouleerde deze beker. Omdat Krijn Coppoolse deze 5 keer gewonnen heeft, is ook deze beker in zijn bezit.

31 mei 1980 mag er in de paleistuinen van Soestdijk gereden worden door de ZRV. Dit is een bijzondere aangelegenheid zoals in de brief gelezen kan worden. 

Ook voormalig koningin Beatrix maakte zelf een bronzen beeldje, het zogenaamde beeldje van Beatrix. Deze prijs is sinds 1981 in de omloop en tot op heden nog niet afgereden. Tijdens de 2^e folkloristische dag in Middelburg wordt voor deze koninklijke bekers een ware sportieve strijd geleverd.

In 1981 gaat dan Koningin Beatrix voor het eerst Koninginnedag in het land vieren. Hierbij brengt ze een bezoek aan de plaatsen Veere en Breda. Wij als ringrijdersvereniging houden hiervoor een wedstrijd en reiken een pollepel aan. De winnaar van deze wedstrijd is Hans van den Broeke.

Op 4 oktober 1986 wordt Neeltje Jans officieel geopend door Koninging Beatrix. Hier mogen de ringrijders een demonstratie geven in het sjezenrijden en ringrijden. Zij rijden op het zogenaamde werkeiland. Bij de sjezen kregen de winnaars een zilveren horlogeketting en een zilveren pepermunt doosje. De winnaar bij het ringrijden won een gouden mannenbroche.

Ook kroonprins Willem Alexander bezoekt de stad Veere in 1996, in het kader van het 700 jarig bestaan van de stad. Bram Francke (links naast de kroonprins) en Gerrit van den Driest geven hem uitleg tijdens de ringrijdwedstrijd.

In 2010 viert de koninklijke familie in Middelburg koninginnedag. Op het Abdijplein in Middelburg wordt er een wedstrijd gereden, georganiseerd door de ZRV, waarbij enkele leden van ons aanwezig zijn. Prins Willem Alexander en prinses Maxima poseren hier samen met Paul van den Broeke.

Het bericht Koninklijke linkjes verscheen eerst op Ringrijdersvereniging Gapinge.